RadioPolska  
Strona główna
Aktualności
Radiowe adresy
Wykaz
Odbiór
RDS
Wspomnienia
Historia
Teoria
Temat do dyskusji
Linki
Download
Redakcja
Forum
WikiRadioPolska (test)
Obiektyw nadawczy


 Serwisy regionalne  
e-ter.pl (Białystok)
Małopolskie Media
Media Lubuskie
Media Łuków
Media Podkarpacia
Śląsk FM
Świat w 3D - Media w Lublinie i Warszawie
Inne

 Współpraca  
Polska AM
fmdx.pl
PortalMedialny.pl
Nadaje.com

 Menu Użytkownika  
Login:

Hasło:

Nie masz jeszcze konta? Załóż sobie Nowy Użytkownik


 Historia radiofonii w Polsce: Zmiany programowe i druga siatka UKF (1974-1989) Wyślij Znajomemu Wersja do Wydruku 
 Autor:  Krzysztof Sagan
 Data:  nie 01 wrz 2013 02:34
 Przeczytane:  3448 razy  

Zmiany programowe i druga siatka UKF

Korzystając z faktu, że za pośrednictwem stacji nadawczej w Konstantynowie koło Gąbina Program I ponownie był bardzo dobrze słyszalny na falach długich, zdecydowano się przeznaczyć odzyskaną sieć UKF na rozszerzenie oferty programowej. Wówczas nastąpiło też sprofilowanie anten Polskiego Radia. I tak 2 stycznia 1976 roku o godzinie 5:59 odezwał się Program IV. Według założeń nowy projekt miał mieć charakter edukacyjno-rodzinny. Wraz z audycjami muzycznymi, edukacyjnymi i okienkami rozgłośni regionalnych „Czwórka” przejęła od „Dwójki” częstotliwości – stereofoniczną sieć przeznaczoną do emisji programów lokalnych. Tym samym Program II rozpoczął nadawanie jednolitego monofonicznego programu na falach średnich, długich i na przejętych częstotliwościach UKF Programu I. Nowa „Dwójka” skupiała się na muzyce klasycznej, ludowej, kulturze i publicystyce. Niezadowalające wyniki Programu II i oprotestowany przez kluby Hi-Fi brak czasu pośród monofonicznych audycji oświatowych na stereofoniczne audycje muzyczne w Programie IV doprowadziły do kolejnego przetasowania. Miało ono miejsce 31 sierpnia 1981 roku, a polegało na wypełnieniu ramówki „Dwójki” audycjami edukacyjnymi, a „Czwórki” – muzycznymi. Stan ten utrzymał się przez trzy i pół miesiąca – do 13 grudnia 1981 roku, kiedy to wprowadzony został stan wojenny. W konsekwencji zawieszona została emisja „Dwójki”, „Trójki” i „Czwórki”, a w redakcjach rozpoczęły się czystki. Emisja programów przywrócona została w pierwszym półroczu 1982 roku… ale nie na długo… Pod koniec czerwca 1983 roku – po zakończeniu emisji audycji szkolnych – zawieszone zostało nadawanie Programu II (jak również telewizyjnej „Dwójki”). Komunikaty w prasie mówiły o niedoborach technicznych, pracownicy tłumaczą to jednak dokończeniem czystek z 1981 i 1982 roku. Tego samego dnia muzyczny Program IV zmienił nazwę, aby nie było luki w nazewnictwie. W wyniku tych roszad częstotliwości na falach średnich i długich przejął Program III. Wznowienie emisji programu oświatowego we wszystkich trzech zakresach fal – już pod nazwą Program IV – nastąpiło najpierw 5 września 1983 roku, a później – w pełnym wymiarze godzin – 1 stycznia 1984 roku.


 Historia radiofonii w Polsce: Pierwsza siatka UKF i kolos w Konstantynowie (1953-1974) Wyślij Znajomemu Wersja do Wydruku 
 Autor:  Krzysztof Sagan
 Data:  nie 01 wrz 2013 02:26
 Przeczytane:  5256 razy  

Pierwsza siatka UKF i kolos w Konstantynowie

Zwiększenie zasięgu Programu I na falach długich i uzyskanie niemal pełnego pokrycia ogólnopolskiego na falach średnich przez Program II spowodowało, że Polskie Radio doszło do swego rodzaju ściany. Na falach średnich i długich nie tylko nie było miejsca na ewentualny kolejny program, ale również – w związku z dynamicznym rozwojem radiofonii w innych krajach – wzrastał poziom zakłóceń uniemożliwiających poprawny odbiór już nadawanych audycji. Fale krótkie – z uwagi na swoją specyfikę – wykorzystywane były przez programy kierowane dla zagranicy. Uruchamianie stacji małej mocy uzupełniających zasięg – jak te w Jeleniej Górze, Olsztynie, Giżycku, Opolu, Zakopanem, Lublinie, Kielcach i Koszalinie, które ruszyły w 1957 roku – i utworzenie sieci zsynchronizowanych Szczecin-Gdańsk-Zielona Góra i Kraków-Rzeszów (do których później dołączyła sieć Łódź-Lublin-Białystok) nie przyniosło oczekiwanych rezultatów. Pociągnęło za to za sobą ograniczenia programowe, bowiem każda z tych sieci musiała emitować wspólny program – łącznie z programem lokalnym.


 Historia radiofonii w Polsce: Odbudowa (1944-1953) Wyślij Znajomemu Wersja do Wydruku 
 Autor:  Krzysztof Sagan
 Data:  nie 01 wrz 2013 02:23
 Przeczytane:  1713 razy  

Odbudowa

W tym samym czasie co „Błyskawica”, ale na terenach opanowanych przez Armię Czerwoną działała „Pszczółka”, określana mianem pierwszej stacji powojennej. Zainstalowana została w wagonie kolejowym na bocznicy na terenie cukrowni w Lublinie. Rozpoczęła działalność 10 lub 11 sierpnia 1944 roku od odczytania manifestu Polskiego Komitetu Wyzwolenia Narodowego. Była jednym z darów Związku Radzieckiego dla odbudowującej się po zniszczeniach wojennych Polski. Wkrótce po starcie studio przeniesione zostało z wagonu do tymczasowych pomieszczeń w budynku przy ulicy Chopina. 22 listopada 1944 roku dekretem PKWN powołano Przedsiębiorstwo Państwowe Polskie Radio, a jego dyrektorem został szef „Pszczółki” Wilhelm Billig. W grudniu 1944 roku nastąpiła druga przeprowadzka studia – tym razem do budynku biblioteki Łopacińskich przy ulicy Narutowicza. W tym czasie Polskie Radio za pośrednictwem „Pszczółki” nadawało już sześć godzin programu dziennie na fali o długości 224 metrów. Ruszyła też emisja programów dla zagranicy z ofiarowanej przez Związek Radziecki stacji krótkofalowej zlokalizowanej przy ulicy Bema. Ostatnia audycja z Lublina została nadana 9 marca 1945 roku, tydzień później stacja pojawiła się w Warszawie.


 Historia radiofonii w Polsce: Radio w czasie wojny (1939-1944) Wyślij Znajomemu Wersja do Wydruku 
 Autor:  Krzysztof Sagan
 Data:  nie 01 wrz 2013 02:18
 Przeczytane:  2358 razy  

Radio w czasie wojny

Wrzesień 1939 roku zastał polską radiofonię w momencie dynamicznego rozwoju. W przededniu wybuchu wojny uruchomione zostały nowe silne nadajniki w Łodzi i Katowicach, na ukończeniu były budowy nowych stacji nadawczych na wschodzie kraju – w Wilnie i Łucku, trwała też budowa nowej siedziby Polskiego Radia w Warszawie przy placu Unii Lubelskiej. Ponadto od 1937 roku przygotowano się do uruchomienia stacji telewizyjnej. Pierwsze próby emisji wizji z budynku Prudentialu przy placu Napoleona w stolicy podjęto w lutym 1938 roku. Na 1939 rok przypada również odnotowanie milionowego słuchacza. Oznacza to, że na stu mieszkańców przypadało wówczas już trzech abonentów.


 Historia radiofonii w Polsce: Budowa i rozwój polskiej radiofonii (1925-1939) Wyślij Znajomemu Wersja do Wydruku 
 Autor:  Krzysztof Sagan
 Data:  sob 31 sie 2013 02:50
 Przeczytane:  1912 razy  

Budowa i rozwój polskiej radiofonii

Informacja o przyznaniu koncesji spółce Polskie Radio została nadana jeszcze tego samego dnia – 18 sierpnia 1925 roku – niespełna trzy godziny po podpisaniu dokumentu. Dalszą konsekwencją takiej decyzji władz było zakończenie działalności próbnej stacji nadawczej Polskiego Towarzystwa Radiotechnicznego i niejako przeniesienie nielicznych jeszcze radioamatorów półtora roku wstecz – do czasów bez polskiego słowa w eterze. Sytuacja taka trwała trzy miesiące. Przeciągające się prace związane z budową studia i stacji nadawczej doprowadziły do zawarcia porozumienia, na mocy którego współfinansowana przez Polskie Radio stacja PTR wznowiła nadawanie. Reaktywacja nastąpiła 26 listopada 1925 roku. Jak wspomina Maciej Józef Kwiatkowski w książce „Narodziny Polskiego Radia”, w cztery miesiące nadano wówczas łącznie ponad sto półtoragodzinnych i dwugodzinnych transmisji. Rekordowa pod tym względem była czterogodzinna audycja sylwestrowa. Na ten okres przypada też dynamiczny rozwój warstwy programowej – zrealizowane zostało pierwsze słuchowisko, nadano powieść w odcinkach, a także rozpoczęto emisję audycji oświatowych. Renesans stacji Polskiego Towarzystwa Radiotechnicznego trwał do 14 marca 1926 roku, kiedy to rozpoczęły się prace związane z dostosowaniem ośrodka nadawczego przy ulicy Narbutta w Warszawie do potrzeb PR.


 Historia radiofonii w Polsce: Zanim wydano pierwszą koncesję (1918-1925) Wyślij Znajomemu Wersja do Wydruku 
 Autor:  Krzysztof Sagan
 Data:  sob 31 sie 2013 02:37
 Przeczytane:  1839 razy  

Zanim wydano pierwszą koncesję

W Polsce – podobnie jak w innych krajach – możliwość przesyłania informacji na odległość początkowo służyła jedynie celom wojskowym i ogólnopaństwowym. Tak też zostało to sprecyzowane w uchwalonej w 1919 roku ustawie o państwowej wyłączności poczty, telegrafu i telefonu. Ale pierwsze polskie komunikaty popłynęły w świat wcześniej – 4 listopada 1918 roku, a więc jeszcze przed odzyskaniem przez nasz kraj niepodległości. Było to możliwe dzięki przejęciu stacji radiotelegraficznej w Krakowie. Dwa tygodnie później Polacy przejęli nieuszkodzoną niemiecką radiostację wojskową, która znajdowała się na terenie Cytadeli Warszawskiej. Już 19 listopada za jej pośrednictwem nawiązano łączność ze Szwecją i Francją, a później m.in. z Niemcami, Rumunią, Włochami, Austrią i Związkiem Radzieckim. W czasie wojny polsko-bolszewickiej służyła do komunikacji z radiostacjami polowymi. Z czasem na potrzeby cywilne uruchomione zostały stacje w Poznaniu, Toruniu, Grudziądzu i Krakowie. Swoje stacje radiotelegraficzne mieli też harcerze.


 Historia radiofonii w Polsce: Światowe początki Wyślij Znajomemu Wersja do Wydruku 
 Autor:  Krzysztof Sagan
 Data:  sob 31 sie 2013 02:18
 Przeczytane:  1861 razy  

Światowe początki

Istnienie fal elektromagnetycznych przewidział teoretycznie w 1864 roku James Clerk Maxwell (1831-1879). Ich obecność wynikała ze skonstruowanego przez niego układu równań opisującego elektryczność i magnetyzm. Doświadczalnie istnienie tych fal wykazał Heinrich Hertz (1857-1894). Wytworzył je w eksperymencie przeprowadzonym w roku 1887. Za źródło posłużył mu złożony z dwóch krótkich przewodników i źródła drgań elektrycznych dipol (dipol Hertza). W wyniku kolejnych doświadczeń wykazał, że fale elektromagnetyczne mają charakter światła. Po przeprowadzeniu doświadczeń Hertz powiedział: „... fale te nigdy nie znajdą żadnego zastosowania praktycznego, ich odkrycie ma jedynie znaczenie czysto poznawcze”. Podobne eksperymenty prowadził również brytyjski naukowiec Oliver Lodge. W sierpniu 1894 roku podczas jednego ze swoich wykładów wykorzystując alfabet Morse’a nawiązał łączność radiową pomiędzy salą wykładową a laboratorium. Ostatecznie jednak – podobnie jak Hertz – uznał, że komercyjne zastosowanie tego wynalazku będzie nieopłacalne.


 Radiowe adresy (14): Nakło, Mickiewicza 3 Wyślij Znajomemu Wersja do Wydruku 
 Autor:  Krzysztof Sagan
 Data:  pią 23 sie 2013 03:10
 Przeczytane:  2069 razy  

Radio nad Notecią

Za siedmioma górami, za siedmioma lasami – trzydzieści kilometrów na zachód od Bydgoszczy – w samym sercu malowniczej Krajny, na prawym brzegu Noteci, znajduje się liczące niespełna dwadzieścia tysięcy mieszkańców miasteczko – siedziba niewielkiej stacji radiowej niesłusznie nazywanej jedynym samorządowym radiem w Polsce. Przy głównym trakcie prowadzącym przez wspomnianą miejscowość, będącym jeszcze do niedawna drogą krajową numer dziesięć, stoi wybudowany w 1874 roku budynek, w którym przez prawie siedem dekad mieściła się strzelnica. Niemal od samego początku – posiadając salę widowiskową, niewielki amfiteatr i restaurację – pełniła rolę w kształtowaniu rozwoju kulturalnego i patriotycznego mieszkańców okolicy. Przez kolejne lata gmach był wielokrotnie przebudowywany i rozbudowywany. Dziś w Nakle – bo o tym mieście mowa – w budynku przy ulicy Mickiewicza 3 – mieści się Nakielski Ośrodek Kultury. A tam, na drugim piętrze od szesnastu lat swoją siedzibę ma Radio Nakło.


 Radiowe adresy (13): Rewal, Saperska 3; Westerplatte 36 Wyślij Znajomemu Wersja do Wydruku 
 Autor:  Krzysztof Sagan
 Data:  sob 03 sie 2013 16:15
 Przeczytane:  1948 razy  

Dzień dobry Rewalu

Zamiast zachwycania się świeżym, pełnym jodu, morskim powietrzem delektowanie się słowem i muzyką, zamiast zażywania kąpieli morskich i słonecznych przygotowywanie sond i opracowywanie materiałów dziennikarskich, a zamiast uczestniczenia w zabiegach leczniczych udział w konferencji prasowej... Tak na przestrzeni siedemdziesięciu pięciu lat zmieniły się zajęcia osób przybywających do jednego z pensjonatów w Rewalu – małej, liczącej dziś niespełna tysiąc mieszkańców nadmorskiej miejscowości. A to wszystko za sprawą organizowanego pod patronatem tygodnika „Angora” obozu „Potęga Prasy” i działającej przy nim najbardziej nietypowej stacji radiowej w Polsce. Unikalnej, bo przez dziesięć miesięcy w roku znajduje się... w kartonowych pudłach. Nieprzeciętnej dlatego, że daje szansę gimnazjalistom i licealistom na pierwszy kontakt z tym medium od drugiej strony głośnika. Przybywający do RewalStacji nawet nie myślą o wypoczynku. „Mamy stąd pięćdziesiąt metrów do morza” – mówi Małgorzata Niewiadomska, kierownik obozu – „Przyszedł taki moment, że i nam zachciało się skorzystać ze słońca. Kiedy zaproponowaliśmy uczestnikom wyjście na plażę zgłosiły się dwie osoby. Tak głupio, żeby trzy osoby z kadry pilnowały dwóch obozowiczów”. „Mówi się nawet, że to nie jest kolonia... to jest obóz, tu się pracuje” – żartuje Adam Owczarek, jak sam siebie określa rezydent obozu, który w tym roku ma pod opieką wszystkie trzy turnusy.


 Radiowe adresy (12): Niepokalanów, o. M. Kolbego 5 Wyślij Znajomemu Wersja do Wydruku 
 Autor:  Krzysztof Sagan
 Data:  pią 05 lip 2013 22:22
 Przeczytane:  2135 razy  

Marzenie Maksymiliana

Nieco ponad pół godziny jazdy pociągiem i kilka minut spaceru dzieli centrum Warszawy od liczącego sobie trzy ćwierćwiecza budynku będącego bohaterem dzisiejszego odcinka „Radiowych adresów”. Czterdzieści kilometrów na zachód od stolicy, kilkadziesiąt metrów od stacji kolejowej Teresin-Niepokalanów położona jest działka, którą w roku 1927 książę Jan Drucki-Lubecki ofiarował Franciszkanom. Na terenie o powierzchni pięciu morgów – powiększonym z czasem do 25 hektarów – miał stanąć klasztor-wydawnictwo. Położenie geograficzne było wprost wymarzone – w centralnej części Polski, nieopodal Warszawy, przy linii kolejowej i trasie prowadzącej ze wschodu na zachód. Jeszcze w tym samym roku bracia przystąpili do drukowania tam „Rycerza Niepokalanej”, a następnie kolejnych czasopism – skierowanych do dzieci miesięczników „Rycerzyk Niepokalanej” i „Mały Rycerzyk Niepokalanej”, a także „Informatora Rycerstwa Niepokalanej” oraz „Małego Dziennika”. Łączny nakład wszystkich tych tytułów sięgał kilku milionów egzemplarzy. Ale prasa nie wyczerpywała zainteresowań założyciela Niepokalanowa, ojca Maksymiliana Kolbego. Już w latach trzydziestych myślał o wykorzystaniu do sławienia Niepokalanej radia, ale także kina i telewizji.


 Patronaty  
Zdobywcy Eteru

 Co nowego?  
ARTYKUŁY
Brak nowych artykułów

KOMENTARZE wygasają po 48 h
Brak nowych komentarzy

LINKI wygasają po 2 tyg
Brak nowych linków